مرکز مطالعات ژاپن

بهنام جاهدزاده: اتسوهو مونوگاتاری قدیمی ترین داستان بلند ژاپنی شامل بیست جلد داستان آمیخته به افسانه است که گمان می رود در سال 970 میلادی نگاشته شده باشد. مضمون این داستان شرح زندگانی خاندان های مهم آن دوره، چگونگی عشق ورزی و دلبستگی آنان، تشکیل زندگی و بزرگ کردن فرزند و آموختن و نواختن موسیقی مخصوصا ساز کوتو است. کوتو، هفت تار دارد و یکی از سازهای سنتی ژاپن شناخته می شود و باور عمومی بر این است که از چین به ژاپن راه یافته است. این ساز در دوره هیان (1192- 794) اجر و قربت بیشتری داشته است. نکنه جالب توجه در آغاز داستان ارتباط آن با سرزمین هاشی (پارس) است. داستان حول محور ساز کوتو می چرخد و اهمیت کوتو آن قدر است که از دوران کودکی به فرزندان آموحته می شود. همچنین این نکته که اگرچه این داستان آمیخته به افسانه و اتفاقات غیر طبیعی است، ذکر این نکته که چوب سرزمین هاشی برای ساختن کوتو مناسب بوده و سازهایی که با آن ساخته شده اند دارای انرژی ماورایی بوده اند می تواند به این حقیقت پنهان اشاره داشته باشد که خواستگاه ساز کوتو همان سرزمین هاشی (پارس) است که بعد از سیر جاده ابریشم به سرزمین ژاپن راه یافته ...

[gallery link="file" order="DESC" columns="2" orderby="title"] 浴衣: ゆかた

[gallery link="file" order="DESC" columns="2" orderby="title"] فورین؛ زنگوله ساخته شده از شیشه یا آهن که ژاپنی ها تابستان ها در برابر باد آویخته می شود که صدایی خوشایند و دلنشین دارد و ژاپنی ها  از آن لذت می برند  و احساس خنکی به آنان دست می دهد. Furin, a garden bell made of  iron or glass, has been traditionally one of the typical things Japanese in summer. When swung in the breeze, it delivers a pleasant sound most of us Japanese love and enjoy very much. These days, furin are not always welcomed because of the dense urban housing conditions in Japan, but the distinctive sound still symbolizes summer, and during the hot humid season signifies a breeze. [wikibox lang="ja"]風鈴[/wikibox] [wikibox lang="en"]Wind_chime[/wikibox]