«اوچی میزو»؛ Uchimizu سنت ژاپنی آب پاشی برای کاهش گرمای تابستان

زنان محله شیبویا در توکیو همه ساله سنت ژاپنی ِ پاشیدن آب برای خنک کردن خیابان و کاهش گرمای تابستان انجام می دهند.
به این مراسم «اوچی میزو» می گویند.
این مراسم تبدیل به یک کار محبوب میان مردم در طول دوره ادو (۱۶۰۰-۱۸۶۷) شده بود که تا به امروز همچنان ادامه دارد.
مراسم «اوچی میزو»امروزه به عنوان یک روش سنتی رایج برای غلبه بر گرمای تابستان همه ساله برپا می شود.
عکس: japan today

مقدمه

یکی از دغدغه های موجود در معماری امروز ایران جایگاه واقعی سنت در معماری و تبیین شرایط آرمانی آن است. از یک طرف برخی از معماران برای همگام شدن با پیشرفت های معماری دنیا سعی می کنند تا با کپی برداری از نمونه های غربی، معماری ایران را در سطح و یا نزدیک به همتای غربی خود قرار دهند و از طرفی دیگر گروهی برای ایجاد یک هویت ایرانی در معماری سعی می کنند تا با الگو قرار دادن گل هایی انگشت شمار از گلزار معماری بومی ایرانی تحت عنوان معماری اسلامی ویا ایرانی هویت ملی به بناهای مخلوق خود دهند. و در یک کلام شاید بتوان گفت که معماری امروز ایران در دنیایی از بلاتکلیفی میان سنت و مدرنیزاسیون غوطه ور است.

در این مقاله با توجه به شرایط حاکم بر معماری ایران، به بررسی رابطه دو عنصر سنت و مدرنیزاسیون در معماری ژاپن پرداخته می شود. به امید آنکه تجربیات ژاپن روزنه ای باشد در پیدا کردن راهکارهایی در عرصه معماری ایران. همواره از ژاپن به عنوان کشوری یاد می شود که با حفظ سنت ها و فرهنگ بومی، تبدیل به یکی از صنعتی ترین و پیشرفته ترین کشورهای دنیا شده است.

در حوزه معماری نیز ژاپن توانسته است با استفاده از جدید ترین تکنولوژی های روز، معماری را خلق کند که از مبانی فکری شرقی و خواص ژاپن پیروی می کند و از این رو سبکی منحصر به فرد را به دنیای معماری عرضه کرده است. ژاپن معروف به کشوری است که توانسته میان سنت، پیشرفت یا مدرنیزاسیون یک تعادل و تعامل مثال زدنی ایجاد کند. در این مقاله چگونگی این تعامل مورد بررسی قرار می گیرد.

در این مقاله سعی می شود ابتدا با یک نگاه گذرا به تاریخ معماری معاصر ژاپن چگونگی مدرنیزاسیون در ژاپن روشن کرده، سپس چگونگی پیدایش افکار سنت گرایانه در ژاپن مورد بررسی قرار گرفته، و در ادامه جریان های فکریی که در اشاعه سنت در معماری مدرن نیمه دوم قرن بیستم نقش داشتند مورد بررسی قرار می گیرند. و با بررسی عنصر « ستون» به عنوان یک عنصر سنتی که در معماری مدرن ژاپن مورد توجه بسیار قرار گرفته است، چگونگی استفاده از عناصر سنتی در معماری مدرن ژاپن تحلیل می شود. و در پایان جمع بندی کلی ارائه می شود.

آغاز مدرنیزاسیون معماری ژاپن

ژاپن بعد از یک دوره ۴۰۰ ساله ای که درهای کشورش را به روی تمام دنیا بسته بود و اجازه ورود به کمتر خارجی را می داد. از اوسط قرن نوزدهم با روی کار آمدن دولت میجی[۱] به یک باره درهای کشورش را به سوی دنیای خارج باز می کند. چرا که دولت جدید معتقد بود تنها شرط لازم و کافی برای رشد و پیشرفت، پیروی و تقلید از غرب است. نظامیان سامورایی قدرت را از دست داده و امپراتور به عنوان مظهر قدرت شخص اول کشور می شود. برای کسب علم و دانش روز ، دانشجویان به اروپا فرستاده می شوند و تغییرات زیادی در روش و آداب و رسوم زندگی مردم ایجاد می شود. مردم تشویق به استفاده از لباس های غربی به جای لباسهای سنتی ژاپنی می شوند.

موزه جواهرات میجی جینگو - تصویر شماره ۱

این تغییرات در خصوصی ترین امور زندگی افراد مانند آرایش مو تا عمومی ترین امور از قبیل ساختار حکومتی اعمال می شود. معماری نیز از این قاعده مستثناء نماند، دولت تصمیم می گیرد که کلیه مدارس و ساختمان های دولتی را به سبک اروپایی بسازد.

ژاپنی ها به وسیله مهندسین اروپایی روش ساخت و استفاده از آجر را یاد می گیرند. تاسیس اولین مدرسه معماری در ژاپن در سال ۱۸۷۵ و دعوت از معماران اروپایی برای تدریس در این مدرسه از موثر ترین کارها در جهت غربی کردن معماری ژاپن است که در این دوره صورت می گیرد. بنا های زیادی از این دوره به بعد در تقلید از سبک های گوتیک و نئوکلاسیک اروپایی باقی مانده است .

۳٫ توجه مجدد به سنت

پس از این دوره افراطی مدرنیزاسیون و غربگرایی ، جامعه ژاپن برای اولین بار زمانی احساس نیاز به سنت می کند که خود را در رقابت با کشورهایی اروپایی در حد یک قدرت منطقه ای و بین المللی می بیند. وقتی برای رسیدن به منابع بیشتر از مرزهای خود بیرون رفته و سعی در تسلط بر همسایگان خود می کند، دولت ژاپن اهمیت نشان دادن هویت مستقل و متفاوت خویش در رقابت با کشورهای اروپایی را برای اولین بار درک می کند و بهترین راه برای نشان دادن این تفاوت تکیه بر سنت و فرهنگ شرقی آسیایی خود می بیند.

بنابراین از اوایل قرن ۲۰ میلادی به بعد، اولین حرکت های سنت گریانه در معماری مدرن ژاپن با حمایت مستقیم دولت آغاز می شود. با یک بررسی اجمالی می توان حرکت های سنت گرایانه معماری ژاپن در قرن بیستم را به سه دوره تقسیم کرد. در این سه دهه معماران ژاپنی بیشترین بهره را از سنت می برند. نقطه اشتراک این سه دوره را نیز در بحران هویتی دانست که در این دوره جامعه ژاپن را در برگرفته بوده است. دو دهه اول مربوط به قبل از جنگ جهانی دوم بوده و دوره سوم مربوط به سالهای ۵۰ و در دوران معماری مدرنیسم ژاپن است.

دوره اول دهه ۱۹۱۰ است. از معروف ترین ساختمان های این دوره می توان به ساختمان های پارلمان و موزه جواهرات مجی جینگو[۲] [ تصویر شماره۱] اشاره کرد.

1. استفاده از فرم های سنتی بدون هیچ کم کاست
2. نگاه تک بعدی به سنت ( فقط از فرم های معماری معابد بودایی دوره ادو به عنوان فرم های سنتی استفاده می شد.)
3. استفاده ازجدیدترین تکنولوژی روز ساختمان سازی غربی

در این دوره ساختمان پارلمان با کانسبت یا مفهوم «سبک معماری آینده ژاپن» بنایی به سبک معماری غربی با تلفیقی از فرم های سنتی معماری ژاپنی است. در ساختمان موزه جواهرات مجی جینگو نیز که در سال ۱۹۱۵ تکمیل می شود سازه ای سنگی، بامی شیب دار به فرم بامهای معابد بودایی دوره ادو را نگاه داشته است.

ساختمان های سنت گرا در این دوره داری سه ویژگی شاخص بودند:
بدین ترتیب از دوره های میانی می جی استفاده از فرم های سنتی در ساختمان رواج می یابد. که همگی داری سه ویژگی بالا هستند. در روش به کارگیری سنت در این دوره فقط از فرم های سنتی در ساختمانهایی با کاربردها و سازه های جدید استفاده می شد و بیشترین استفاده از فرم های سنتی در این روش تلفیقی در نمای ساختمان بودند.

یکی دیگر از ویژگی های شاخص این آثار در این است که فرم های سنتی ژاپنی را به روشی کاملا کلاسیک غربی در نمای ساختمان به کار می گرفتند.

دوره بعدی سنت گرایی در معماری ژاپنی دهه۱۹۳۰ می باشد، دوره ای که ژاپن خود را برای جنگ جهانی دوم آماده میکند و از کره تا قسمت هایی از چین را تحت استعمار خود درآورده بود. در مسابقه های برگزار شده در دهه چهارم قرن بیستم از قبیل موزه کیوتو یا موزه ملی توکیو [تصویر شماره۲] موضوع های : «علایق ژاپنی» و «علایق غربی» از اهمیت خاصی بر خوردار بودند و از طرف دیگر بر استفاده از سازه بتن آرمه و یا ترکیبی از استیل و بتن آرمه تاکید شده بود. در مسابقه موزه ملی توکیو طرحی برنده می شود که بر پایه تلفیقی از فرم های سنتی و تکنولوژی پیشرفته روز پیشنهاد شده بود.

موزه ملی توکیو - تصویر شماره-۲

از آنجایی که این نوع معماری وسیله ای برای نشان دادن عظمت امپراتوری ژاپن بود، بعدها از این سبک به عنوان «سبک امپراتوری» یاد می شود. معماری این دوره نیز سبکی تلفیقی از سبک معماری کلاسیک غربی است که در آن از فرم های سنتی ژاپن استفاده شده است و از این نظر در راستای معماری دهه ۱۹۱۰ می باشد. به دلیل تلفیقی بودن معماری این دو دوره دارای کمتر بوده و این سبک ها در راستای تقلید از معماری غربی قابل تحلیل هستند.

همانگونه که در فصل دوم اشاره شد حس عقب ماندگی دلیل محکمی برای تقلید بدون کم و کاست از مدل پیشرو و غربی را فراهم می کند. ولی بعد از مدتی که ژاپنی ها توانستند تا حدودی فاصله خود را از نظر علمی اقتصادی با کشورهای غربی کم کنند و در جایگاهی قرار گیرند که به عنوان رقیب این دول در صحنه بین المللی نقش ایفا کنند. اهمیت توجه به فرهنگ گذشته خود را درک کرده و سعی می کنند با استفاده از معماری هویت گذشته خود را بازسازی کنند.

روش تلفیقی که برای احیای سنت در این دو دوره بکار می رود، بسیار شبیه به سبک های معماری کلاسیک و یا نئو کلاسیک اروپایی است. از آنجایی که این سبک ها نوعی سنت گرایی در معماری اروپا به حساب می آیند. ما شاهد آن هستیم که سنت گرایان ژاپنی نیز در معماری خود روش جدیدی را خلق نکرده و حتی با استفاده از تناسبات معماری نوع غربی و تنها با جایگزین کردن بعضی از فرم ها با نوع ژاپنی آن سعی در تبلور سنت در معماری خود را داشتند. چنین روشی بیشتر از آنکه نشان دهنده معماری سنتی ژاپن باشد نشان دهنده قدرت نفوذ بسیار بالای فرهنگ اروپایی در ژاپن بوده و کمترین خلاقیت را می توان در آن یافت.

همین نوع رویکرد به سنت را ما نیز در معماری اوایل دوره پهلوی می بینیم. در این دوره نیز حکومت حاکم بر ایران برای ایجاد یک هویت ملی از فرمهای معماری باستانی و سنتی را به روشی کاملا کلاسیک در بنا های خود بکار می گیرد.

در معماری این دوره از ایران نیز نقش حکومت در ترویج معماری التقاطی بسیار واضح و روشن است. در ایران و ژاپن اوایل قرن بیستم فرم هایی از معماری سنتی به روشی کلاسیک اروپایی ترکیب شده و سبکی التقاطی را برای استفاده از سنت در معماری خود به کار می گیرند.

از دیگر اشتراکات معمار این دوره ایران و ژاپن در انتخابی بودن تعریف سنت دانست. بنا هایی که به عنوان معماری سنتی معرفی می شود انتخابی و گزینشی است و بنا بر سیاست ها حاکم در ایران که می خواهد نقش اسلام را در جامعه کمتر کند بیشتر به فرمهای باقی مانده از ساختمان های هخامنشی تاکید می کند. در ژاپن نیز معماری معابد بودایی به عنوان معماری سنتی که باید احیا شود مورد توجه قرار می گیرد.

[۱] – 明治　Meiji نام دولتی که بعد از پایان حکومت سامورایی ها در ژاپن ایجاد می شود. حکومت دیکتاتوری که در آن امپراتور بالاترین قدرت نظامی سیاسی کشور بود. قابل توضیح است که در دوره حکومت سامورایی ها در دوره ای که به نام دوره ادو (Edo) معروف است امپراتور تنها نقشی تشریفاتی داشته و کمترین قدرت نظامی سیاسی نداشته است.

[۲] – 明治神宮 Meji Jingu

ارتباط با نویسنده:
وبلاگ: http://architecturefromjapan.blogspot.com
ایمیل: meysamma [@]gmail[.]com

گروه هنری اووتاگاوا یکی از گروه­های هنری نقّاشی اووکی­یو(Ukiyo)در اواخر دوره اِدو(Edo)است.دوره اِدو سوّمین سلسله از حکومت جنگجویان در ژاپن است که در سال ۱۶۰۳ در منطقه اِدو(توکیویِ کنونی)پایه­ گذاری شد و در حدود دویست و شصت سال یعنی تا سال ۱۸۶۷ به درازا کشید.

هرچند سبک ادبی اووتاگاوا منحصر به اواخر دوره ادو و نیز اوایل دوره مِی­جی(۱۹۱۲-۱۸۶۸)است امّا سبکی بسیار تأثیرگذار بر نقّاشی ژاپن و حتّی اروپا بود.

歌川派

موزه هنرهای معاصر تهران در اسفند ۸۵ و فروردین ۸۶،محل نمایشگاه دوسالانه چاپ دستی ایران بود.این نمایشگاه از آثار چاپ دستی ایران و جهان شامل آثار هنرمندان مطرح جهان و هنرمندان ایرانی برگزار شد.در میان آثار به نمایش درآمده از هنرمندان غیر ایرانی چندین اثر از نقّاشان ژاپنی نیز وجود داشت.

به جز چند تابلو که از آثار آراکاوا شووساکوو (Arakawashusaku)هنرمند معاصر پیر سبک دادائیسم و نیز چند تابلو منفرد از هنرمندان نه چندان مطرح ژاپنی وجود داشت، بقیه تابلوها از دو هنرمند بسیار مطرح و تأثیرگذار ژاپنی یعنی اوتاگاوا تویوکوونی(Utagawa toyokuni)و اوتاگاوا هی­روشی­گه(Utagawa hirishige)از نقّاشان سبک هنری موسوم به اووتاگاوا(Utagawa)بودند که در این نوشته قصد دارم به معرّفی مختصری از سبک نقّاشی آنها و نیز نقّاشان مطرح این سبک بپردازم.

گروه هنری اووتاگاوا یکی از گروه­های هنری نقّاشی اووکی­یو(Ukiyo)در اواخر دوره اِدو(Edo)است.دوره اِدو سوّمین سلسله از حکومت جنگجویان در ژاپن است که در سال ۱۶۰۳ در منطقه اِدو(توکیویِ کنونی)پایه­گذاری شد و در حدود دویست و شصت سال یعنی تا سال ۱۸۶۷ به درازا کشید.هرچند در این دوره ژاپن عملاً با اجرای سیاست­های قطع رابطه با دنیای خارج به کشوری بسته و منزوی بدل شد امّا همین دوره خود دوره اوج شکوفایی و پیدایش سبک­های ادبی و هنری جدید است.

اگر تا این زمان ادبیات و هنر به خاطر سطح سواد و معیشت مردم فقط در انحصار اشراف جامعه بود در دوره ادو به دلایلی چون صنعت چاپ،شکوفایی اقتصادی و گسترش سوادآموزی عمومی که در تمامی ژاپن فراگیر شد به میان مردم آمد و شاهد پیدایش سبک­ های جدیدی در ادبیات، نمایش و هنر بود. در ادبیات سبک شعری هایکو(Haiku)، داستان­ های مصوّر، رمان و…خلق شد.در نمایش شیوه ­های نمایشی جدیدی ساخته شد که معروفترین آنهاکابووکی(Kabuki)است.در نقّاشی هم سبک ­های زیادی ایجاد شد که نقْاشی اووکی­یو معروف ترین آنها بود.

لغت«اووکی­یو»به معنای جهان فانی و گذران است.از دید دین بودایی تمام لذّت­های این دنیا را که همیشگی نیستند و از بین می­روند در برمی­گیرد. دوره ادو به خصوص از اواسط تا اواخر آن همراه است با شکوفایی اقتصادی ژاپن.بنابراین طبقات مرفّه جدیدی سوای طبقه اشراف یا جنگجویان ظاهر شدند که به شدّت خواهان لذایذ دنیوی بودند.

دراین دوره عملاً جامعه در پی دو چیز است؛ شهوت و پول. نوعی کتاب­های داستانی جدید رایج شد با نام«اووکی­یو زوشی»که می تواند به معنای«داستان­های جهان فانی»باشد. موضوع غالب این داستان­ ها خوشگذرانی، عیّاشی و خودکشی­ های عاشقانه است. این نوع داستان­ها به شدّت در اجتماع به خصوص در شهر اوساکا طرفدار پیدا کرد و به تیراژ بالا چاپ شد. درهمه این داستان­ها یک نتیجه گرفته می­شد که جهان دمی است و باید آن را به خوشگذرانی و لذّت بردن از لذایذ گذراند که این آمیزه­ها در تضّاد کامل با آنچه تا کنون هدف ادبیات و هنر بود قرارداشت.

هرچند در این دوره ژاپن روابطش را با تمام جهان بریده است و حتّی به کشتار وسیع ژاپنی­ هایی که مسیحی شده­اند دست زد امّا در عین حال جنبشی برای مطالعه فرهنگ و هنر غربی ایجاد شد که نتایجی غیرقابل انکاردر فرهنگ ژاپن برجای گذاشت.

در زمینه نقّاشی هم هنرمندان ژاپنی با سبک­های غربی نقّاشی آشنا شدند و این آشنایی سبب ایجاد روش­هایی جدید در تصویرگری شد.از آنجا که روش­های جدید در تضاد با روش­های قبلی بود به این روش­ها هم همان نام«اووکی­یو»دادند که به معنی«تصویرهای جهان فانی»است.

از قبل از دوره ادو نوعی چاپ با چوب برای خوشنویسی به کارمی­رفت که تنها از رنگ سیاه استفاده می­ کرد. امّا با ورود به دوره ادو فن چاپ با چوب پیشرفت زیاد و منحصر به فردی نمود که حتّی نمونه آن در چین و اوپا هم دیده نشده بود.استفاده از رنگ­های مختلف باعث شد تا نقّاشی­ های نقّاشان سبک جدید به تعداد زیاد بوسیله صنعت نوظهور چاپ چوب تکثیر و به فروش برسد.

کامجویی­ های طبقات نوظهور باعث روی آوردن نقّاشانی به کشیدن تصویر از چهره­های زیبا، مناظر طبیعی، تصویر جنگجویان و… شد که در تاریخ نقّاشی ژاپن بی سابقه بود. حتّی کشیدن تصاویر تقریباً مستهجن هم رواج یافت که در طبقه نوظهور طرفداران زیادی داشت. همین باعث شد تا اینگونه نقّاشی­ها در میان هنرمندان پای­بند به سنّت­های کهن نازل پنداشته شده و با نام «نقّاشی­های جهان فانی» نام گذاری شوند.

همچنین در این زمان تجّار و ناخدایان کشتی­ های غربی، تعدادی از این باسمه­ های چوبی را خریدند و در بازار­های غربی ارائه نمودند که باعث شد تا این گونه نقّاشی ­ها بر هنرمندان غربی نظیر تولوز لوترِک(Toulouse Lautrec)تاثیر بگذارد.

سبک جدید«اووکی­یو»هم به زودی دچار دسته­بندی­های جدید شد که گروه هنری موسوم به اووتاگاوا از معروفترین آنها است.این گروه در اواخر دوره ادو بوسیله هنرمندی به نام اووتاگاوا تویوهاروو(Utagawa toyoharu)ایجاد شد.

تویو هاروو در سال ۱۷۳۵ در کیوتو متولّد شد و در همین شهر در ابتدا به یادگیری روش نقّاشی ­ای موسوم به کانو(Kano)پرداخت.او بعدها به ادو(توکیویِ کنونی)آمد و سبکی منحصر به خودش و با نام خودش اووتاگاوا را پایه ­گذاری کرد.تویوهاروو در سال ۱۸۱۴ در گذشت.اما توجّه عمومی به نقّاشی سبک اووتاگاوا به خاطر فعّالیت­های شاگرد تویوهاروو با نام اووتاگاوا تویوکوونی (Utagawa toyokuni)است.او در سال ۱۸۲۵ متولّد شد.پدرش استاد کنده­کاری بر روی چوب و ساختن عروسک چوبی بود.در ابتدا به کشیدن تصویر از چهره افراد زیبا جذب شد امّا بعد از آن به تصویرسازی از بازیگران و عوامل تأتر کابووکی پرداخت که همین باعث شهرت و استحکام این گروه هنری شد.

در فاصله سال­های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ تویوکوونی مجموعه­ای از تصاویر بازیگران کابووکی را تحت عنوان«تصویرهای بازیگران کابووکی در صحنه»چاپ کرد که برای او شهرت عظیمی به ارمغان آورد.تقریباً نصفی از آثار به نمایش درآمده درنمایشگاه دوسالانه چاپ دستی ایران از همین مجموعه است.تویوکوونی که با نام تویوکوونی اوّل هم معروف است تا سال ۱۸۲۵ زنده ماند.از میان شاگردان او اووتاگاوا کوونی سادا(Utagawa kunisada:1786-1864)معروف­تر از بقیه است.او بهترین شاگرد تویو کوونی بود.به تویوکوونی دوّم هم معروف است اما به واقع تویوکوونی سوّم است.او تصویرگری­ هایی را برای رمان کمی تحریف یافته«داستان گِن­جی»که به عنوان قدیمی­ترین رمان دنیا شناخته می­شود و درحدود سال ۱۰۰۸ بوسیله بانویی درباری به نام مووراساکی شی­کی­بوو(Murasaki shikibu)نگارش یافته بود،انجام داد که در میان آنها شاهکارهای زیادی خلق شد.

تویو هاروو مؤسّس سبک«اووتاگاوا»شاگرد دیگری داشت با نام اووتاگاوا تویوهی­رو(Utagawa toyohiro)که در زمینه سال تولّد و نیز اوایل زندگی او اطّلاعات زیادی در دست نیست.به نقّاشی از چهره­های زیبا علاقه وافری داشت.او برای کتاب­های داستان نیز تصویرهایی کشیده است.شاگرد او امّا یکی از بزرگترین نقّاشان این گروه شد.

اووتاگاوا هی­روشی­گه(Utagawa hiroshige).

او که در ابتدا برای یادگیری نقّاشی نزد تویوکوونی اوّل رفته بود از سوی تویوکوونی پذیرفته نشد،پس به شاگردی نزد تویو هی­رو آمد درحالی که فقط پانزده سال سن داشت.

او بعدها کلمه«هی­رو»را از نام استادش برای اسم خود گرفت.هی­روشی­گه که در سال ۱۷۹۷ متولّد شده بود علاوه بر آموختن نزد این استاد،روش­های نقّاشی دیگری نظیرسبک موسوم به کانو و نیز سبک موسوم مارویاماشی­جو(Maruyamashijo)که از سبک­های منحصر به فرد نقّاشی ژاپنی است را فراگرفت.حتّی روش­های نقّاشی غیر ژاپنی نظیر نان­شوو(Nanshu)که روشی چینی است و برخی سبک­های نقّاشی غربی را هم آزمود.

هنگامی که کاتسووشی­کا هوکوساای(Katsushika hokusai-1760-1849)از معروفترین نقّاشان ژاپن در غرب است در سن هفتاد و دو سالگی مجموعه«سی وشش منظره از کوه فوجی»را چاپ کرد هی­روشی­گه سی و پنچ ساله را به شدّت تحت تأثیر قرارداد،این تأثیر سبب شد تا او مجموعه«مناظر توکیو»را چاپ کند و شهرتی به دست آورد.

سه سال بعد هی­روشی­گه مجبور به سفری در جاده توکیو به کیوتو که در آن زمان بسیار پررفت وآمد بود شد.این جاده در آن زمان مملو از جنگجویانی-ساموورایی-بود که به مأموریت­های محوله در سایر شهرها می­رفتند یا در حال برگشت بودند.نیز تجّار و بازرگانان و سایر افراد معمولی.هی­رو شی­گه در جریان این سفر بهترین مجموعه خود را که«تصاویر ۵۳ منزل از توکیو به کیوتو»بود را خلق کرد که شامل تصاویری زیبا از مناظر اطراف این جاده و نیز تصویرهایی از مسافران این مسیر بود.

این تصاویر که دربرگیرنده«ماه،برف،شکوفه»یعنی زیبایی­های چهارفصل بود،نیز سرشار از حس سفر بود جایگاه بسیار عجیبی در میان مردم پیدا کرد.قابل توجّه اینکه چندتا از آثار به نمایش در آمده درنمایشگاه دوسالانه چاپ دستی ایران از همین مجموعه است.بعد از آن هی­روشی­گه آثار زیادی که عمدتاً تصاویری از مناظر طبیعی بودند خلق کرد که مجموعه­های«هشت منظره اوومی»،«هشت منظره حومه اِدو»،«۶۹ تصویر گذرگاه درّه کی­سوو»و«صد منظره مشهور اِدو»اشاره کرد.هی­روشی­گه در سال ۱۸۵۸ در اِدو(توکیو کنونی)به قتل رسید.

از نقّاشان مطرح دیگر این سبک می­توان به اووتاگاوا کوونی­یوشی(Utagawa kuniyoshi)و تسووکی­اوکا یوشی­توشی(Tsukioka yoshitoshi)اشاره کرد.

هرچند سبک ادبی اووتاگاوا منحصر به اواخر دوره ادو و نیز اوایل دوره مِی­جی(۱۹۱۲-۱۸۶۸)است امّا سبکی بسیار تأثیرگذار بر نقّاشی ژاپن و حتّی اروپا بود.از نقّاشان بزرگ اروپایی که تأثیری انکارناپذیر از این سبک به خصوص کارهای هی­روشی­گه گرفته است می­توان به نقّاش هلندی ونسان ون­گوگ اشاره کرد.حتّی ون­گوگ در بعضی کارهای خود اشکالی ناخوانا شبیه حروف ژاپنی که درتابلوهای ژاپنی بود نیز استفاده کرده است.

این نوشتار پیش تر در دو هفته نامه هنرهای تجسمی «تندیس» شماره صد و سه چاپ شده است